Stabiel…

Na een hectische maand september, waarin we wel een keer of 5 naar Gent moesten rijden, lijkt Lars de laatste weken zowaar stabiel te zijn. Saai om over te schrijven en te lezen, maar voor ons een heerlijke periode van rust. Even op adem komen…

In september ging het allemaal niet van een leien dakje. En eigenlijk was er niet eens veel aan de hand. Op donderdagavond, 8 september, trekt Lars tijdens een verschoning zijn linkerdrain eruit. Hij is watervlug en zit steeds meer aan zijn draintjes te prutsen. En deze keer heeft hij hem dus goed te pakken. Zonder een draintje kan zijn stomagaatje niet goed aflopen, dus bellen we naar de spoedeisende hulp van het UZ Gent. En we mogen meteen komen. Als we aankomen is het inmiddels 20:45 uur. De uroloog van wacht wordt meteen verwittigd, dus we zijn redelijk snel aan de beurt. Ze brengen ons naar een speciaal kinderkamertje op de spoed. Er staat een brancard, waar Lars even op kan liggen, en er staan 2 stoelen. En dan begint het wachten…

Rond half 10 komt de uroloog Lars even onderzoeken. Het is een uroloog in opleiding. Het is een vriendelijke man, maar wel wat onzeker. Rond 10 uur komt hij vertellen dat, na overleg met de supervisie, er is besloten om Lars zijn drain te hersteken. Maar omdat het röntgenapparaat waarmee ze kunnen controleren of de drain goed zit pas morgen weer te gebruiken is, nemen ze Lars liever even op ter observatie.

Ai… daar hadden we niet op gerekend. Gelukkig hebben we zijn lievelingsknuffel bij ons, maar daar houdt het mee op: geen slaapmuziekje, geen pyjama, geen eten, geen medicijnen, geen opladers, nauwelijks speelgoed en ook voor mij geen logeerspullen. Bovendien moet ik eigenlijk morgen gaan werken, en Peter ook…

En opnieuw moeten we wachten… wachten op het hersteken van het draintje, wachten op een (standaard) bloedafname, wachten op een urineafname en wachten op een kamer in het kinderziekenhuis. Rond half 11 informeer ik eens voorzichtig hoe het staat met een kamer. Lars kan niet slapen op de brancard (erg smal, hij kan er zo afvallen) en ook in zijn buggy gaat dat niet lukken. Maar we moeten nog even wachten. Om kwart voor 12 brengen ze ons naar een kamer. Inmiddels heb ik mijn werk afgezegd, vervoer terug geregeld voor de volgende dag (dank je wel pap!) en hebben we alles uit de auto gehaald wat we nog konden gebruiken. Om kwart over 1 kan het licht pas uit… dan is alles rond: eten voor Lars, medicatie, bloedafname… Tijd om te gaan slapen, denk ik zo.

De volgende dag blijkt dat de uroloog het draintje toch niet goed herstoken heeft. Goed dat we gebleven zijn dus. En Lars blijkt een infectie te hebben. Dat zien ze vooral terug in zijn urine. Het vervelende is dat Lars zijn urine altijd positief test op infectie. Als hij klinisch niet ziek is, doen ze normaal niets. Maar ze schrijven nu toch een antibiotica kuur voor. Later blijkt dat de nefroloog hier niet helemaal gelukkig mee was, maar dat hij niet is geïnformeerd door de kinderarts… Weer een gevalletje c(r)ommunicatie… En daarna mogen we gelukkig naar huis.

Door de antibiotica krijgt Lars behoorlijke luieruitslag. Hierdoor plakken de pleisters die de draintjes op zijn plek houden, een stuk minder goed, waardoor ze af en toe wat verschuiven, of er een stukje uitkomen. Als we een paar dagen later terug komen op controle, zien ze op de echo een iets vergrote nier, door een drain die niet helemaal goed zit. Dus een nieuwe afspraak om de drain te hersteken. Die dan op magische wijze weer goed zit. Dus een nieuwe afspraak voor een controle. Waarbij er weer vocht in de nier zit, dus een nieuwe afspraak om het draintje toch te hersteken… En zo rijd je dus 5 keer naar Gent in de maand…

Inmiddels zijn we een aantal weken verder. De drains blijven goed op hun plek zitten, de antibiotica heeft zijn werk goed gedaan, en Lars zijn bloeduitslagen zijn stabiel. Zijn creatinine (een afvalstofje in het bloed wat ons iets kan vertellen over de nierfunctie) is terug gedaald naar het niveau van juli (Nederlandse waarde 117, Belgische waarde 1,33), en daar zijn we blij mee. Zijn zouten en overige elektrolyten zijn stabiel, of verbeterd. Bovendien is Lars gegroeid. Inmiddels staat zijn stipje voor het eerst binnen de gemiddelde groeicurve. Een mijlpaal. En na al dat heen en weer gerij is zo’n stabiele periode een verademing…

© Annemiek Stallaart, oktober 2016

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in blog, Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Stabiel…

  1. Fijn dat het nu even rustig is. Wat een heerlijke lach heeft Lars op de laatste foto.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s