Revalidatiecentrum

Al aan het begin van dit jaar werd door de kinderarts geopperd dat het misschien goed zou zijn als Lars zou kunnen starten bij het revalidatiecentrum. Ze hebben daar een peutergroepje voor kinderen vanaf 2 jaar, waar ze 3 keer per week naar toe kunnen. Alle therapieën komen daar samen: logopedie, ergotherapie, fysiotherapie, psychologie… En op zich had Lars al therapie van al deze specialisten afzonderlijk, maar bij het revalidatiecentrum zit alles onder 1 dak en hebben de specialisten onderling regelmatig contact. Lars was alleen nog een beetje te jong. 

Net voor de zomervakantie werden we uitgenodigd om eens een kijkje te komen nemen. We hebben dit aanbod met beide handen aangegrepen. We zien thuis hoe goed Lars reageert op andere kinderen, dus zo’n peutergroep zagen we helemaal zitten. En bij het revalidatiecentrum zagen ze het ook wel zitten met Lars… Halverwege de zomervakantie viel er bij ons al een kaartje op de mat van de groepsleidsters om Lars een fijne vakantie te wensen en te zeggen dat hij na de vakantie heel erg welkom is.

En op maandag 29 augustus is het dan zo ver… Lars zijn eerste dagje revalidatiecentrum. Het voelt heel erg als de eerste dag naar school. Lars vindt het allemaal wel prima, maar ik ben best nerveus. Als we aankomen, hangen we eerst zijn tas en jas op aan de kapstok en lopen naar binnen. Daar worden we heel hartelijk begroet. De sfeer voelt gelijk goed. Lars heeft een eigen ballonnetje aan de muur, tussen de ballonnetjes van de andere kinderen, met zijn verjaardag erop. Een klein gebaar, maar ik ben erdoor ontroerd. Lars is hier echt welkom en hoort er meteen helemaal bij.

In de kring staat een speciale stoel voor hem klaar. En ook 1 voor mij, want ik mag er de eerste week gewoon bij zijn. Als alle kinderen er zijn, beginnen ze met de ochtendkring. Ze doen dat erg leuk: ze zingen een liedje, geven alle kinderen een hand, hangen alle foto’s van aanwezige kinderen, therapeuten en groepsleiders op het bord en nemen met elk kind hun persoonlijke dagplanning door. Lars kijkt goed rond, speelt met zijn knuffelaap en begint te huilen als het zingen klaar is. Het valt ook niet mee… kringdiscipline voor een kind met een ontwikkeling van 10 maanden.

Na de kring gaan de kinderen aan het werk in de groep. Normaal krijgen er nu ook kinderen therapie, maar op de eerste dag na de vakantie blijven alle kinderen op de groep. Ze mogen met de klei spelen. Lars is daar heel snel klaar mee. Eerst is hij nieuwsgierig, maar zodra hij de klei heeft aangeraakt, vindt hij het enorm smerig. Elk bolletje klei dat hij krijgt aangereikt, gooit hij onmiddellijk weg. De deegroller van de kleispulletjes vindt hij wel enorm leuk. Lekker timmeren.

Na een uurtje begint Lars te huilen. De leidsters krijgen hem maar moeilijk getroost en ook ik kan hem niet opvrolijken. Maar als we hem neerleggen op een matras, blijkt dat een uur achter elkaar zitten in een aangepaste stoel gewoon heel erg vermoeiend is. Als hij even liggend mag spelen, knapt hij meteen helemaal op. Na anderhalf uur op de groep gaan we naar huis. Lars hoeft, omdat hij zo jong is, maar anderhalf uur te blijven. Langzaam gaan we dat opbouwen, zodat hij uiteindelijk ook gewoon 3 uur gaat. Als we thuis zijn, valt hij als een blok in slaap. Zo moe van alle indrukken, van het spelen, van het zitten…

De rest van de week gaat steeds beter. Lars went aan de nieuwe mensen, de kinderen en heeft een andere aangepaste stoel, waar hij minder lang achter elkaar in zit. Afgelopen maandag en dinsdag is Lars alleen geweest naar de groep. Toen ik hem voor het eerst wegbracht, was dat wel even slikken. Niet om hem zo lang te moeten missen, want dat gebeurt wel vaker. Wat ik vooral heel moeilijk vind, is dat ik het medische gedeelte uit handen moet geven nu. Er zijn therapeuten met hem bezig en ik ben er niet meer bij. Ik heb er overigens het volste vertrouwen in dat ze het goed doen, maar het is wel even wennen. Voor Lars ook. De eerste keer op de groep zonder mama was ook voor hem even wennen. Die ochtend heeft hij best veel gehuild. De glimlach die ik kreeg toen ik hem op kwam halen, was dan wel weer een ultiem geluksmoment…

revant-1

Vertrek naar het revalidatiecentrum Revant-De Wielingen

revant-2

We beginnen in de kring.

©Annemiek Stallaart, september 2016

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in blog en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Revalidatiecentrum

  1. Famke zegt:

    Leuk om hem zo te zien! Hij ziet er heel tevreden uit.

    Like

  2. Timmeren, net als zijn papa! Mooi geschreven weer Annemiek!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s